Vistes al mar
Por Rebeca Maseda
Hai lugares máxicos que te emocionan só con imaxinalos, con pensalos na túa cabeza e recrearte alí, as súas cores, o seu cheiro, como serán as súas xentes, a súa lingua, o seu xeito de comunicarse, cal será a comida máis saborosa… Como podedes ver, a miña capacidade para fantasiar é bastante grande, sobre todo cando existe unha emoción previa importante. Así me sentín antes de visitar a Costa Brava hai uns días, e teño que dicir, que unha vez alí, o que me atopei superou todas as miñas expectativas.
Sempre procuro que todas as miñas viaxes sexan especiais, e non falo de luxos ou detalles superficiais, senón de captar a esencia dese lugar, de pararte a observar con detemento e pracer sen o teléfono móbil na man. Adoito viaxar soa -unha práctica da que desfruto especialmente- pero nesta ocasión non foi así e a compaña foi realmente inmellorable: mil grazas O.
Visitamos varias vilas da comarca: Tossa de Mar, Palamós e Calella de Palafrugell. Todas elas fermosísimas, pero quixera falarvos desta última, Calella. Só vos direi que cando a luz do sol reflexa nas augas cristalinas das súas calas, o tempo parece deterse. A verdade é que me pareceu un lugar encantador cun aire de repouso e delicadeza únicos. Cando paseas polas súas rúas estreitas, coas casiñas baixas aos lados, apetece recrearse e baixar o ritmo, unha delicia para os sentidos.
Calella non sempre foi ese refuxio luminoso que hoxe namora a quen chega por primeira vez. Antes de converterse nun dos recunchos máis fermosos da Costa Brava, foi unha pequena aldea mariñeira nacida ao abeiro do mar, habitada por familias de pescadores que aprenderon a medir o tempo segundo o vento, as mareas e as estacións. Durante séculos, as súas casas brancas, orientadas cara ao Mediterráneo coma quen mira cada mañá un vello amigo, foron medrando con discreción, sen présa, mantendo esa harmonía tan difícil de atopar hoxe. Quizais por iso, ao pasear por Calella, unha ten a impresión de que nada foi imposto: todo parece ocupar exactamente o lugar que lle corresponde.
Hai pobos que se deixan visitar. Calella, en cambio, parece que te recibe. É unha diferenza sutil, pero importante. Hai unha hospitalidade silenciosa na maneira en que a luz entra polas rúas estreitas, no arrecendo salgado que acompaña cada paso, no son das pequenas embarcacións balanceándose preto da beira. Todo convida a baixar a voz, a camiñar máis amodo, coma se o propio lugar che estivese ensinando outro xeito de habitar o tempo.
Quizais por iso non me sorprende saber que aquí naceu Silvia Pérez Cruz. Hai artistas que pertencen a un lugar non só porque alí deron os seus primeiros pasos, senón porque a súa obra parece conservar a respiración da paisaxe que os viu medrar. Sempre tiven a sensación de que a voz de Silvia posúe algo profundamente mariño: ás veces é unha superficie tranquila onde a luz se pousa con delicadeza; outras, unha corrente fonda capaz de remover emocións que nin sequera sabiamos que gardabamos. Escoitala despois de visitar Calella é comprender que hai territorios que permanecen para sempre dentro das persoas.
Mentres contemplaba o mar, veu inevitablemente á miña memoria unha das pezas musicais que máis me emocionan: Vistes al mar, de Eduard Toldrà. Resulta curioso como certas obras son quen de describir un lugar sen necesidade de nomealo. O cuarteto avanza cunha delicadeza case transparente, como unha brisa que move apenas a superficie da auga ou como esa luz dourada das últimas horas da tarde que transforma as pedras, as fachadas e o mar nunha mesma materia luminosa. Hai composicións que impresionan pola súa grandiosidade; esta faino pola súa capacidade para insinuar. Nunca forza a emoción, simplemente déixaa aparecer.
Creo que esa é tamén a esencia de Calella. Non necesita monumentos espectaculares nin reclamos estridentes. A súa beleza reside precisamente na contención, na elegancia do sinxelo, na forma en que cada detalle parece dialogar co seguinte sen interromper nunca a harmonía do conxunto. Nun mundo empeñado en captar a nosa atención a base de ruído, atopar un lugar que segue falando en voz baixa é case un acto de resistencia.
Ao marchar, decateime de que apenas sacara fotografías. E, por unha vez, pareceume unha magnífica noticia. Hai lugares que a cámara reproduce con fidelidade, pero outros só permanecen intactos na memoria, porque o realmente importante non é o que vimos, senón o que sentimos mentres estabamos alí. Calella será, para min, un deses lugares aos que sempre poderei regresar pechando simplemente os ollos: un mar inmóbil, unhas casas brancas mirando o horizonte e unha música que continúa soando, moi ao lonxe, coma se o Mediterráneo tivese aprendido a cantar.