O Museo do Mar de San Cibrao reivindica o legado das redeiras cunha instalación artística creada en comunidade
O Museo do Mar de San Cibrao acolle desde esta semana a instalación téxtil Nó que non esquece, unha creación colectiva que rende homenaxe ás redeiras da Mariña e ao seu papel fundamental dentro da actividade pesqueira. A peza foi elaborada pola artista Irene Trapote en colaboración directa con profesionais do oficio, converténdose nun símbolo de recoñecemento a un traballo que durante décadas permaneceu nun segundo plano dentro do relato tradicional vinculado ao mar.
A inauguración contou coa presenza do deputado de Rural, Mar e Mocidade, Daniel García, que acompañou ás artistas e ás redeiras participantes nun acto no que se destacou a importancia de recuperar e visibilizar a achega das mulleres á identidade costeira. A obra foi confeccionada empregando materiais como corda de cáñamo, impresións fotográficas sobre loneta de algodón e fío de la galega, elementos que conectan a creación contemporánea coa tradición artesanal.
A iniciativa forma parte do proxecto Facer territorio atando cabos, comisariado por Sergio Marey, unha proposta que combina investigación, memoria e creación artística arredor dun oficio esencial para o sector pesqueiro. O traballo nace da vontade de dar protagonismo a coñecementos e experiencias que historicamente tiveron escasa presenza nos discursos oficiais sobre a cultura do mar.
Durante a presentación, púxose en valor o carácter participativo da obra, construída a partir do diálogo e do intercambio de experiencias entre a artista e as redeiras. Segundo se destacou, este proceso permitiu transformar a memoria oral, os xestos do oficio e os propios materiais de traballo nunha expresión artística que serve para conservar e transmitir ese patrimonio inmaterial.
A exposición complétase coa proxección do audiovisual O primeiro eslabón, unha peza de catorce minutos elaborada a partir dos testemuños das propias redeiras. A través das súas voces, o documental amosa a dedicación, a destreza e a responsabilidade que require este labor, ao tempo que reflexiona sobre a falta de recoñecemento que acompañou historicamente a estas profesionais malia a súa importancia dentro da cadea produtiva da pesca.
O proxecto contou coa colaboración da Asociación de Redeiras de Burela e de varias redeiras xubiladas de Foz, cuxas experiencias contribuíron a construír un espazo de encontro entre xeracións. Nese contexto, a rede transcende a súa función material para converterse nun símbolo de unión, comunidade e transmisión de saberes.
Con esta proposta, o Museo do Mar reafirma a súa aposta por incorporar unha mirada inclusiva á divulgación do patrimonio marítimo, promovendo iniciativas que permitan recuperar historias silenciadas e recoñecer a contribución das mulleres á vida mariñeira. A mostra pretende así converterse nun exercicio de memoria colectiva e nunha oportunidade para reflexionar sobre o valor dos oficios tradicionais e da súa conservación para as futuras xeracións.