Universo Sherlock
Por Rebeca Maseda
Ao longo da historia do audiovisual creáronse moitas producións diversas sobre a personaxe máis icónica de Sir Arthur Conan Doyle, Sherlock Holmes. Numerosos filmes inspirados no famoso inquilino de Baker Street 221b e as súas divertidas e peculiares aventuras. En concreto, quixera centrarme na última serie do cineasta inglés, Guy Ritchie, recentemente estreada na plataforma Prime Video.
Nesta nova proposta, titulada “El joven Sherlock Holmes”, Ritchie decide dar un paso atrás no tempo para explorar non tanto o detective xa consolidado que todos coñecemos, senón o rapaz que comeza a intuír o mundo como un enigma constante. A serie sitúanos nun Londres brumoso e cheo de contrastes, onde un mozo Holmes dá os seus primeiros pasos entre misterios aparentemente menores que axiña revelan unha complexidade inesperada. Este enfoque, máis formativo ca resolutivo, permite ao espectador asistir ao nacemento do método, desa lóxica implacable que máis tarde converterá a Sherlock nun mito literario e audiovisual.
O argumento articúlase arredor dunha serie de casos conectados por un fío invisible que o protagonista apenas comeza a percibir. Non se trata só de resolver crimes, senón de comprender o mundo: a natureza humana, as contradicións sociais e mesmo os seus propios límites. Aquí é onde a serie dialoga de maneira máis interesante coas novelas orixinais de Conan Doyle. Aínda que non adapta directamente ningún relato concreto, si bebe do espírito das primeiras historias, como Estudo en escarlata, nas que Holmes e Watson se están a coñecer e todo está por definir.
Falando de personaxes, o mozo Sherlock preséntase como unha mestura de arrogancia incipiente e vulnerabilidade pouco habitual. Non é o xenio frío e distante que temos interiorizado, senón alguén que dubida, que falla e que aprende. Ao seu carón aparece un doutor Watson tamén en construción, máis impulsivo e emocional, funcionando como contrapunto perfecto. A relación entre ambos, aínda lonxe da complicidade absoluta, é un dos grandes acertos da serie, xa que se constrúe con pequenos xestos e silencios máis que con grandes declaracións.
A estética e o ritmo levan a inconfundible pegada de Guy Ritchie. Quen coñeza filmes como Sherlock Holmes (2009) recoñecerá aquí o seu gusto polos diálogos rápidos, a montaxe dinámica e unha certa ironía que evita que o conxunto caia na solemnidade. Con todo, nesta ocasión semella máis contido, permitindo que a historia respire e que os personaxes medren sen a necesidade constante de artificios visuais.
A música merece tamén unha mención especial. A banda sonora combina pezas orquestrais cun ton clásico con incursións máis modernas que subliñan a tensión e o carácter do protagonista. Non busca ser protagonista, pero acompaña con eficacia cada escena, reforzando esa sensación de estar ante un mundo en formación, aínda inestable.
En definitiva, El joven Sherlock Holmes non pretende substituír nin competir coas versións máis coñecidas do detective, senón ofrecer unha mirada distinta, máis íntima e reflexiva. É unha serie que entende que antes do mito houbo unha persoa, e que mesmo as mentes máis brillantes precisaron tempo, erros e curiosidade para chegar a selo. Para os afeccionados ao universo de Conan Doyle é unha oportunidade de redescubrir ao personaxe desde outra perspectiva; para o resto, unha porta de entrada atractiva a unha das grandes iconas da literatura.