Sociedade | Cultura | Entrevista

O pregoeiro da Festa da Troita da Pontenova 2026 e protagonista artístico da celebración, fala sobre a súa experiencia co “peixe máis grande”

Por Ana Somoza.

A Festa da Troita da Pontenova 2026 contará cun pregoeiro moi especial: o artista urbano Diego As, un dos muralistas galegos de maior proxección nacional e internacional, vencellado de maneira directa á imaxe máis recoñecible desta celebración. O seu nome súmase así ao dunha festa que combina gastronomía, cultura e orgullo local, reforzando o seu carácter singular.

Ademais de pintar murais contas coa escultura da troita da Pontenova. Que che pareceu o encargo?

Si. Foi un encargo curioso, porque é a primeira escultura que pinto, ademais cunha estética moi realista. Non se trata só de engadir cores; nesta ocasión tiña que respectar as proporcións e os tons dunha troita real, e iso é un reto completamente distinto aos murais ou graffiti nos que normalmente traballo. Tardei uns catro días en completala, traballando con moita paciencia e coidadosamente nos detalles para que o efecto fose o máis natural posible.

Gustouche facelo?

Si, sobre todo porque a elaboraron os alumnos do obradoiro do IES Enrique Muruais. Foi unha experiencia diferente, porque ver como os mozos e mozas se implicaban no proxecto fixo que tivese un valor engadido. Ademais, trátase dunha escultura de case nove metros de longo, realizada a escala dunha troita real, o que dá unha sensación de grandiosidade que non había nos meus traballos habituais. Foi fascinante ver como a combinación do traballo colectivo dos estudantes e a miña pintura podía crear algo tan vistoso e representativo para o concello.

Como xurdiu esta colaboración?

Chamoume directamente o alcalde e comentoume se quería facelo, que estaban a construír a que ía ser a escultura de troita máis grande do mundo. Resultoume tan curioso que dixen que si. Ademais, este tipo de encargos son un reto, e iso é algo que me motiva moito. Non se trata só de pintar; hai que pensar na composición, nos tons, na interacción coa xente que vai contemplar a obra e, neste caso, tamén na historia e na tradición da zona.

Como foi o traballo?

Lembro que facía moitísimo vento e tiveron que poñerme uns biombos para cortalo. Traballar nese contexto ensinoume moitas cousas sobre adaptación e concentración. Non era simplemente pintar; había que facelo co vento, co tamaño da escultura, co público que se achegaba a observar, e iso dá unha presión extra. Pero cando rematei, a xente quedou moi contenta, e iso sempre é a mellor recompensa. Ver a ilusión dos veciños fíxome sentir que realmente estabamos a facer algo especial.

E como che comunicaron o de ser pregoeiro e que sentiches?

Chamáronme do CIT e preguntáronme se quería dar o pregón e que, ademais, me querían entregar unha medalla. Ao principio dixen que non, porque non estou acostumado a falar en público deste xeito; sempre me expreso a través da arte, non coa palabra. Pero ao cabo dun mes volveron chamar e ao final cedín. É a primeira vez que vou dar un pregón, así que terei que esforzarme ao máximo para que saia ben. Aínda que sentín certo nerviosismo, tamén me animou a idea de transmitir algo persoal á xente da miña terra.

Tes idea do que vas dicir?

Aínda non o teño completamente claro. Intentarei ser o máis natural posible, falar un pouco do meu traballo e fiar o tema con que de pequeno tamén fun pescador co meu pai, e que hoxe en día a xuventude xa non ten este tipo de afeccións ou tradicións. Cústalles animarse, pero deberían facelo, a esta ou a outras actividades que lles permitan conectar coa natureza. Quero transmitir a importancia de manter certas tradicións vivas, pero sen sermóns; simplemente contar a miña experiencia e deixar que cada quen saque a súa propia reflexión.

Entón hai ese fío condutor de pescador?

Si. Obviamente non ao nivel da Festa da Troita, pero lembro perfectamente aqueles días co meu pai, desfrutando do río e da natureza, pescando e aprendendo sobre paciencia e observación. Quizais iso foi o que me animou a aceptar dar o pregón. É curioso como certos recordos da infancia poden marcar as nosas decisións na vida adulta, incluso cando se trata de algo tan distinto como pintar unha escultura ou falar diante dun público.

Tes que aproveitar para facer algún mural alí, non?

Si, algo haberá que propoñer, porque alí non hai ningún. De feito, queren facer un mural relacionado co tren, o carbón e o pasado mineiro, e xa me ensinaron algunha foto antiga. A idea aínda se está a xestionar, pero sería interesante porque me permitiría combinar historia, memoria colectiva e arte urbana nun mesmo proxecto. Este tipo de murais teñen moito valor social, porque permiten que a xente vexa reflectida a súa propia historia e identidade nas paredes da súa vila.

E na Mariña, tes algún?

En Ribadeo propuxéronme desde o Concello pintar un mural sobre a primeira muller licenciada en farmacia, Manuela Barreiro. É un proxecto moi significativo, porque se trata de poñer en valor a historia de persoas que abriron camiño nunha época na que as oportunidades para as mulleres eran moito máis limitadas. E en Foz teño previsto facer un sobre o Entroido. Estou desexando poder comezalo, porque é unha tradición que tamén ten moita forza visual e narrativa, e que encaixa perfectamente co meu estilo colorido e expresivo.